Verstoren wij zeehonden met onze kalme recreatievaart? Nee, vinden wij zelf. Maar anderen kijken daar mogelijk toch anders naar. De vraag is: wat is verstoren?
Wat is “verstoren”? Als je stelt: “Iedere scheepspassage is een verstoring”, dan is het simpel. Natuurlijk verstoren wij de zeehonden. En als je zegt: “Zolang er zeehonden blijven rusten op het Wad, zijn ze niet verstoord”, dan is er dus niets aan de hand.
Belangrijk is dus wat we precies bedoelen met “verstoren”. Je zou kunnen zeggen: “Zolang zeehonden hun natuurlijk gedrag vertonen zijn ze niet verstoord.” Dat klinkt logisch, maar… wat is “natuurlijk gedrag”. Daar was eigenlijk maar heel weinig onderzoek naar gedaan. Als je langs een groep rustende zeehonden vaart en er gaan er een paar te water, is dat dan een verstoring. Het antwoord is dan niet automatisch “ja”, want er gaan normaal altijd al een paar het water in.
Ook het kop oprichten, vaak gezien als het criterium voor verstoring, doen zeehonden ook vaak zonder dat er van verstoring sprake is. Dat is kennelijk ook natuurlijk gedrag.
Kortom: er was alle reden om grondig onderzoek te doen naar het natuurlijk gedrag van zeehonden. En zo’n onderzoek is gedaan door Robbert van der Eijk. Robbert is wadkanovaarder én populatiebioloog, de ideale combinatie voor zulk onderzoek.
In het onderzoek bestudeerde hij vooral de rustende zeehonden. Zwemmende zeehonden hebben kennelijk minder last van ons. Één zeehond beklom zelfs de kano van Robbert.
Dit onderzoek is van belang voor de Vereniging Wadvaarders. Het onderbouwt onze visie dat de kalme recreatievaart en zeehonden elkaar prima verdragen. Mits wij ons houden aan de Erecode voor Wadvarenden. En daar zetten wij dus op in.
Een verkort versie van het onderzoek van Robbert van der Eijk hebben op opgenomen in een brochure. In deze brochure bepleit de Vereniging Wadvaarders een andere, meer flexibele regeling voor het afsluiten van gebieden omwille van rustende zeehonden. We gaan hier graag over in gesprek,